پرچم ارمنستان از سه رنگ قرمز و آبی و نارنجی تشکیل شده. قرمز نشانگر سختی‌هایی است که ارامنه در طول تاریخ متحمل آن شده‌اند. آبی نشان‌دهنده‌ی طالب صلح بودن آنان است و نارنجی نیز نشان از استعدادی است که مردم ارمنستان برای وفق دادن خود با محیط سخت زندگی از خود نشان داده‌اند. ارمنستان با آذربایجانٰ، ایران، جمهوری قره‌باغ، گرجستان و ترکیه همسایه است و به غیر از ایران ارتباط چندان جالب و دوستانه‌ای با همسایگانش ندارد. بزرگترین شهر و پایتخت ارمنستان ایروان نام دارد. سیستم اداره‌ی کشور جمهوری است و قانون اساسی در سال ٢٠٠٥ در این کشور به رفراندم گذاشته شد.


مانند تمام كشورهای باستانی، ارمنستان نیز تاریخچه‌ی تیره و تاری دارد. طبق افسانه‌ها و روایات انجیل، ارامنه از نسل هایك، یكی از نواده‌های نوح پیامبر هستند كه هنوز هم آثار كشتی او در كوه آرارات پس از آن طوفان معروف به جا مانده. برای شناخت ارامنه، باید نقبی تاریخی به هایاستان، یعنی سرزمین قبیله هایك بزنیم. اولین كسانی كه موفق به شناسایی و کشف ارامنه شدند- البته فکر نکنید آن‌ها گم شده بودند یا چنین چیزهایی- آلمانی‌ها بودند. آن‌ها در قرن ششم قبل از میلاد ارامنه را در قبیله‌ای در ناحیه لاك وان دیدند.
در قرن اول پیش از میلاد، ارمنستان توانست با حكمرانی تبگرانِس دوم، دست به کشورگشایی بزند و حدود مرزی خود را گسترش دهد. ارمنستان شرقی در دوره‌ای از تاریخ خود جزو امپراطوری ساسانی و طبعاً ایران محسوب می‌شد. در همین حال بخش غربی ارمنستان تحت حاکمیت امپراطوری روم بود. اما وضع در بخش‌های مرکزی جور دیگری بود. در سال ٦٤٥ قدرت سیاسی و نظامی ِ منطقه در دست مسلمانان بود فلذا ارمنی‌ها که مسیحی بودند مجبور شدند تغییر دین بدهند. چون خلفای مقیم بغداد در این زمینه بی‌رحمانه عمل می‌کردند و مالیات‌های بسیار سنگینی برای کسانی که حاضر به تغییر دین نبودند بسته می‌شد. برای همین خیلی از ارامنه به امپراطوری تحت حاکمیت روم گریختند و درحقیقت اگر دنبال کلمه‌ای امروزی باشیم باید بگوییم پناهنده شدند. قرن نهم میلادی شرایط زندگی برای مسیحیان آسان‌تر شده بود و سرانجام خلیفه‌ی مسلمانان حکومت شاه آشوت اول را به رسمیت شناخت. البته تاریخ به ما می‌گوید که ارامنه هنوز با روزهای خوش فاصله داشتند چون این منطقه تحت هجوم و تاخت و تاز سلجوقیان، مغول‌ها و اقوام دیگر بود که همین موجب گسستگی مابین ارامنه و جدا افتادنشان از هم می‌شد.
در سال ١٨٩٦ ارامنه‌ی مقیم اتمان در ترکیه سعی کردند تا دستمزد خود را افزایش دهند. این با مخالفت سلطان عبدالحمید حاکم عثمانی مواجه شد و در حکمی دیوانه‌وار دستور قتل عام ارامنه را صادر کرد. البته کشتار به همان سال ختم نشد. بین سال‌های ١٩١٥ تا ١٩٢٢ یک میلیون و پانصد هزار نفر ارمنی کشته شدند. ارامنه هنوز که هنوز است این نسل‌کشی بزرگ را –به حق – محکوم می‌کنند و همچنین این عمل ترک‌ها را نژادپرستانه تلقی می‌کنند که البته همواره از سوی ‎‌ ترک‌ها رد شده. نخستین جرقه‌های استقلال ارامنه در سال ١٩١٨ زده شد. بعد از انقلاب نوامبر سال ١٩١٧ روسیه، نیروهای ارتش روسیه به سمت اوتُمان تركیه رهسپار شدند. بلافاصله قحطی و گرسنگی حكم فرما شد و در سال ١٩١٨، آنفولانزا و جنگ، تركیه، آدربایجان و گرجستان را فرا گرفت. در سال ١٩١٨، تاخت و تاز و یورش علیه تركیه پایان یافت و حدود مرزهای جغرافیایی تركیه توسط ویلسون، رئیس جمهور ایالات متحده مشخص شد. در این بین، تركیه توانست وحدت و یكپارچگی خود را تحت حكومت مصطفی كمال (كه بعدها به كمال آتا تورك مشهور شد)، به دست بیاورد و مناطقی از قفقاز را تصاحب نماید. كم كم ویلسون نیز با كمبود سرباز و عدم حمایت‌های بین المللی مواجه شد و آتاتورك نیز صلح لنین را پذیرفت و حاضر شد نیمی از جمعیت جدید ارامنه را در قبال صلح، مبادله كند.
٢١ سپتامبر سال ۱۹۹۱ روزی بود که استقلال ارمنستان به همه‌پرسی گذاشته شد و با ۹۹ درصد آرای مردم به تصویب رسید. این روز، روز استقلال نامیده می‌شود - یکی از تعطیلات رسمی سالانه در ارمنستان است- جشن ملی است و هر ساله باشکوه‌تر از سال قبل در میدان بزرگ و اصلی شهر ایروان(هراپاراگ) بزرگداشت می‌گردد.

آب و هوای ارمنستان مشخصاً از نوع آب و هوای قاره‌ای است که یعنی زمستان‌های خیلی سرد و تابستان‌های خیلی گرم دارد. دمای هوا در تابستان بین ٢٢ تا ٣٦ درجه سانتی‌گراد متغیر است به هر حال میزان رطوبت در هوا خیلی کم است اما وجود کوه‌ها باعث وزش باد و نسیم می‌شود که گرما را کمی قابل تحمل‌تر می‌کند. بهار در ارمنستان کوتاه و پاییز خیلی طولانی است. زمستان هوا کاملاً سرد و طاقت‌فرسا می‌شود، همیشه برف می‌بارد و گاهی دمای هوا تا ده درجه سانتی‌گراد زیر صفر هم می‌رسد در این فصل ورزش‌های زمستانی مثل اسکی و اسکیت روی یخ خیلی رونق پیدا می‌کنند در کنار ارتفاعات ارمنستان هم دریاچه‌ی سوان قرار دارد که در زمستان روی یخ ِ آن اسکیت بازی می‌کنند. این دومین دریاچه‌ی بزرگ جهان بعد از کاسپین –دریای خزر- است.

در ارمنستان، معمولاً برای جشن گرفتن مناسب ها خاص، یادبودها، تعطیلات ملی از آتش بازی استفاده می‌كنند. البته این آتش‌بازی‌ها بدون این‌که مناسبت خاصی باشد هم هر دو هفته یک‌بار انجام می‌شود. در روز استقلال، در میدان هانراپتوتیان هراپاراك و یا در پارك های اطراف خانه اپرا، كنسرت های زیادی بر پا می‌شود.

فستیوال كناتس
این فستیوال همراه با كنسرت ها، رقص‌های محلی و برنامه‌های دیگر همراه است و در سپتامبر برگزار می‌شود.

جشنواره بین المللی فیلم زردآلوی طلائی
در تیر یا مرداد‌ماه برگزار می‌شود. برای كسب اطلاعات بیشتر در مورد این جشنواره می‌توانید به نشانی اینترنتی www.gaiff.am مراجعه كنید.

یکی از غذاهای معمول در ارمنستان خُرُواتس است که گوشت قرمز یا سفید کبابی است و با ادویه‌های ارمنی و پیاز و گوجه‌فرنگی و بادنجان سرو می‌شود. یک نوع سوپ سبزیجات هم هست به اسم بُرخت که چون داخلش چغندر دارد رنگ آن قرمز ِ تند است و با خامه‌ی ترش هم سرو می‌شود. یک غذای سنتی ارمنی دیگر خاش است که در اصل در ناحیه‌ی شیراک درست می‌شده و یک غذای زمستانی است. دلمه که با برگ مو یا برگ کلم یا در فلفل دلمه‌ای درست می‌شود هم یک غذای ارمنی است. میوه‌ها و سبزیجات ارمنی دارای طعم خیلی قوی‌ای هستند. زردآلو و انار و هلو و انگور ارمنستان در کل اروپا خواهان و طرفدار دارد. تنوع نان هم در ارمنستان خیلی بالاست که از نان سیاه و سفت تا لواش ِ نرم و سفید را در بر می‌گیرد. اگر در ارمنستان هستید حتماً از تولیدات لبنی و علی‌الخصوص ماست مصرف کنید. معمولاً ارامنه هنگام صرف ناهار و شام ، ماست و خیار تندمزه نیز سرو می‌کنند. کافه‌ رفتن در ارمنستان خیلی مرسوم است برای تشخیص یک کافه‌ی خوب باید ببینید که صندلی کنار خیابان چیده یا نه. اگر چیده بود یعنی این کافه پر مشتری است.

 

 

 


تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به شرکت حامی گشت گهر می باشد