ریودوژانیرو، شهر سواحل آزاد و مردمان شاد، تفریحات دریایی، رقص، قهوه، فوتبال؛ شهری در آغوش مسیح.

ریودوژانیرو یا مختصراً ریو، در موقعیتی منحصر به فرد از اقیانوس اطلس واقع شده و سه بندر بزرگی که آن را احاطه کرده‌اند، یکی از عجایب طبیعی هفت‌گانه‌ی جهان را به‌وجود آورده‌اند.

ریو به خاطر آب و هوای گرمسیری و مطبوع‌اش، همیشه پر از توریست است؛ هرچند که دو تا زمان خیلی خیلی شلوغ دارد: یکی تابستان‌هایی که شهر به خاطر آن‌ها لقب بهشت موج‌سواران گرفته و دیگری، زمستان با کارناوال‌های مشهور برزیلی.
اولین منظره‌ای که قبل از نشستن در فرودگاه در کنار آبی اقیانوس نظر شما را جلب خواهد کرد، مجسمه‌ی مسیح با دستان از هم گشوده است که روی کوه کورکووادو قرار دارد. مجسمه‌ی مسیح با ٣٨ متر طول یکی از بزرگ‌ترین مجسمه‌های دنیاست که نماد ریودوژانیرو هم به شمار می‌رود و جزو عجایب هفتگانه‌ی جدید دنیا هم هست.

ریو دو فرودگاه دارد، اما بیشتر پروازها در فرودگاه گالائو که ٢٠ کیلومتری با مرکز شهر فاصله دارد، بر زمین می‌نشینند. تاکسی‌ها کیلومترشمار دارند و نمی‌توانند کرایه‌ی بیشتری بگیرند، پس بهتر است سوار ماشین‌های متفرقه که جلوی در خروجی فرودگاه می‌چرخند، نشوید. اگر بخواهید مسیر فرودگاه تا مرکز شهر را با اتوبوس‌های شهری طی کنید، مطمئن باشید که زمان به اندازه‌ی کافی دارید: برزیلی‌ها عادت دارند باروبندیل زیادی در سفر همراه خودشان داشته باشند و اگر توی اتوبوس شما فقط ده تا برزیلی هم باشند، جابه‌جایی وسایل‌شان حداقل نیم ساعت طول می‌کشد. اهالی ریو آدم‌های غرغرویی نیستند، دائم لبخند می‌زنند و آن‌قدرها هم زندگی را سخت نمی‌گیرند و عجله‌ای برای کاری ندارند؛ از شما هم انتظار می‌رود مثل یک توریست خوشحال همین‌طور رفتار کنید.

برای گشت و گذار در شهر، علاوه بر تاکسی‌ها و اتوبوس، از مترو هم می‌توانید کمک بگیرید. مخصوصاً زمانی که قرار است مسیری طولانی را طی کنید. مثل تمام شهرهای بزرگ دنیا، محل اقامت شما خیلی مهم است. خوب است که قبل از رزرو هتل در ریودوژانیرو، بدانید که دقیقاً قرار است در این شهر چه کار کنید. اگر آمده‌اید که به هر قسمت از شهر سری بزنید، هتلی بگیرید که دسترسی خوبی به وسایل حمل و نقل داشته باشد؛ اما اگر اهل سواحل آفتابی هستید، هر چند گران، اما همان دور و بر ساحل یک هتل خوب بگیرید. بزرگ‌ترین ساحل ریو، کوپاکابانا، یکی از طولانی‌ترین سواحل جهان است که چهارکیلومتر در امتداد اقیانوس اطلس کشیده شده. مرکز تمام هیجان‌های ریو، همین‌جاست. از بالا تا پایین ساحل، در دست علاقه‌مندان فوتبال و والیبال ساحلی، آفتاب، شنا، غواصی، موج‌سواری و دوستداران موسیقی است. هر گوشه‌ای از این ساحل، سرگرمی خودش را دارد. کافه‌های دور و بر ساحل، بهترین نوشیدنی‌های تابستانی دنیا را دارند، هرچند که برای غذا خوردن، انتخاب مناسبی نیستند. در عوض کمی از ساحل فاصله بگیرید و در یکی از رستوران‌های محلی، فیجوآدا سفارش دهید: بشقابی از لوبیای سیاه با تکه‌های بزرگ گوشت و سس غلیظ پرادویه. معمولاً کنار این غذا برنج یا نان‌های حجیم و نرم سرو می‌کنند و تا آخر غذا برای شما نوشیدنی نمی‌آورند، اما اگر هوا خیلی گرم باشد و خوردن غذاهای پرادویه برای شما سخت است، بد نیست یک نوشیدنی سبک لیمویی همراهش سفارش دهید.

یکی از جاهایی که هیچ مسافری در ریو از دست نمی‌دهد، کوه Sugar Loaf است. برای رفتن به بالای کوه باید از تله‌کابین‌های بزرگی استفاده کرد که در هر بار بالارفتن، تعداد زیادی مسافر -بین ٦٠ تا ٨٠ نفر- را جابه‌جا می‌کنند؛ البته مسیری هم برای کوهنوردی وجود دارد که از دل جنگل می‌گذرد و راهنما هم دارد. تماشای منظره‌ی شهر و دریای بی‌انتهای آبی از بالا در کنار طبیعت بی‌نظیر Sugar Loaf، به سختی قابل فراموش‌کردن است.

اگر فوتبال‌دوست هستید، ریودوژانیرو شما را به راحتی به وجد می‌آورد. از بچه‌های خیلی کوچک تا مردهای مسن را می‌توانید در شهر یا کنار سواحل، در حال اجرای حرکات نمایشی با توپ ببینید. یک مثال معروف در مورد برزیلی‌ها هست که می‌گوید کودکان برزیلی قبل از این‌که راه رفتن را بیاموزند، بلدند دریبل بزنند؛ با کارهایی که از بچه‌های کوچک در خیابان‌ها می‌بینید، به این حرف ایمان می‌آورید. بعد از این‌ها، تماشای بزرگ‌ترین استادیوم ورزشی دنیا، ماراکانا، جذابیت دیگری از این شهر است. ماراکانا با میزبانی برزیل در جام‌جهانی ١٩٥٠ افتتاح شده و این روزها هم دارد خودش را برای میزبانی جام‌جهانی ٢٠١٤ آماده می‌کند. جلوی در این استادیوم، مجسمه‌ی بلینی، اسطوره‌ی فوتبال برزیل هم طرفدارهای خودش را دارد.

برای خریدکردن، ریو بازارهای جورواجور و زیادی دارد. از مراکز خرید شیک مثل Rio Sul و Lebon با بوتیک‌های برندهای معروف جهان تا بازارهای محلی و مراکز خرید کوچک پراکنده در شهر. هرچند که سراغ برزیلی‌ترین سوغاتی‌ها را باید از یکشنبه بازار Ipanema در ساحلی به همین نام و یا بازار شبانه‌ی ساحل کوپاکابانا بگیرید: از وسایل تزئینی چوبی و زلم زیمبوهای رنگارنگ گرفته تا لباس‌هایی با رنگ‌های تند و شاد. بعد از تی‌شرت‌های معروف نیویورکی با طرح I Love NY، تی‌شرت‌های زردرنگ برزیلی که عباراتی با سبز روی آن‌ها نوشته شده، پرفروش‌ترین طرح‌های لباس در دنیا هستند.
در زمان کارناوال‌ها -بعد از عیدپاک به مدت ٦ هفته- در مسیر کارناوال‌های رقص سامبا هم بازارهایی راه می‌افتد که بسیار دیدنی است؛ فروشنده‌ها لباس رقص می‌پوشند و صنایع دستی برزیل را می‌فروشند.

اگر دیدن صنایع دستی و آثار هنری برزیل را دوست دارید، تماشای موزه‌ی ملی برزیل یا موزه‌ی کارناوال را در ریو از دست ندهید. هر دو موزه در مرکز شهر هستند و روزهای دوشنبه، بلیت‌ نیم‌بها می‌فروشند.

به خاطر بافت تو در توی شهر، بیشتر مواظب وسایل همراهتان باشید. ریودوژانیرو شهر ناامنی نیست، اما مثل هر شهر شلوغ دیگری ممکن است برای غریبه‌ها خطراتی داشته باشد. این را هم در نظر داشته باشید که هر سال میلیون‌ها نفر بدون آن‌که آسیبی به خود یا وسایل‌شان برسد، به این شهر سفر می‌کنند.

اگر در ریودوژانیرو وقت به اندازه‌ی کافی داشتید، دیدن جزایر کوچک اطراف را هم از دست ندهید. با یک ساعت قایق‌سواری، می‌توانید لذت شنا در میان اقیانوس و تماشای جزیره‌ای کوچک را با یک پذیرایی جذاب بومی در خاطره‌ی سفرتان ثبت کنید.


ریودوژانیرو با هفت میلیون نفر جمعیت، یکی از شهرهای مهم و مراکز تجاری اصلی برزیل و یکی از پرجاذبه‌ترین مقاصد گردشگری این کشور به‌شمار می‌رود.
پس از هجوم جویندگان طلا در قرن هجدهم بود که ریودوژانیرو به شهر شگفت‌انگیز معروف شد. در سال ١٧٦٢ پایتخت مستعمره از سالوادور به ریو منتقل شد. در سال ١٨٠٨، خانواده‌ی سلطنتی پرتغال پس از حمله‌ی ناپلئون به لیسبون، به برزیل فرار کردند. پادشاه و دوازده هزار نفری که همراهش بودند، به تدریج شهر را به شهری پر از کاخ‌های مجلل و باغ های خیال‌انگیز تبدیل کردند. تاسیس کتابخانه‌ی جدید و آکادمی علوم و هنرهای زیبا بر فرهنگ ریو تاثیرگذار بود. پدرو، پسر شاه ژوآ چنان به شهر احساس تعلق کرد که حتی پس از بازگشت خانواده سلطنتی به پرتغال هم در ریودوژانیرو باقی ماند. در سال های پایانی قرن نوزدهم، ریو دیگر به یکی از بزرگترین شهرهای جهان مبدل شده بود. جمعیت شهر اکثراً برزیلی-آفریقایی تبارهایی بودند که با خود فرهنگ غنی موسیقی آفریقا و شمال شرقی برزیل را به همراه آوردند. کارناوال‌های رنگارنگ و مشهور ریودوژانیرو میراث همین مهاجران است. در دهه‌ی ١٩٢٠ میلادی، کارناوال‌های جداگانه‌ی اشراف‌زادگان و طبقات پایین در نهایت به یک جشن واحد تبدیل شد و راه‌ها و خیابان‌های جدید، هم‌زمان محلات ثروتمند را به محلات فقیرنشین محل سکونت کاریوکاس، واژه‌ای که به عامه‌ی مردم ریودوژانیرو خطاب می شود، متصل کرد. نقطه‌ی اوج این تاریخ، گشایش هتل کاخ کوپاکابانا، و پخش بی‌وقفه‌ی موسیقی برزیلی، به ویژه قطعه‌ی مشهور پرواز به سوی ریو، در سال ١٩٣٣ بود. این قطعه، تصویری رویایی از شهر سواحل رنگارنگ، موسیقی و مردمان پراحساس و زیبا ساخت که تا به امروز کم و بیش پابرجا مانده است.

پس از جنگ جهانی دوم، سائوپائولو جای ریودوژانیرو را به عنوان مرکز صنعتی برزیل اشغال کرد و برازیلیا هم پایتخت این کشور شد. شگفتی های ریو به تدریج کمرنگ شدند و در پایان دهه‌ی ١٩٨٠ میلادی، ریو شهری پر از جرم و جنایت بود و مردم، برای آینده‌ی شهر زیبایشان نگران بودند. در دهه‌ی ١٩٩٠، دولت با تخصیص بودجه‌های لازم تلاش کرد تا امید را به ریودوژانیرو باز گرداند. نوای موسیقی سامبا شهر را دوباره پر کرد و ریو موفق شد میزبانی مسابقات پان آمریکن ٢٠٠٧، جام جهانی فوتبال ٢٠١٤، و المپیک تابستانی ٢٠١٦ را به دست آورد. مردم ریو امیدوارند روزهای درخشان گذشته دوباره به این شهر بازگردند.


آب و هوای ریو، مثل بیشتر جاهای دیگر برزیل، استوایی است با تابستان‌های گرم و باران‌های طولانی که از دسامبر تا مارس طول می‌کشند. دمای هوا در تابستان بیشتر وقت‌ها تا بالای چهل درجه هم می‌رسد و به خاطر رگبارهایش، گاهی در خیابان‌ها سیل هم راه می‌افتد.


نتیجه‌ی کار طراحان و معماران برزیلی برای بازسازی شهری با کوه‌های فراوان، سواحل بی‌نظیر و تاریخی چندصدساله، از ریو شهری دیدنی ساخته که چشم علاقمندان به معماری را خیره می‌کند.

سیناندیا
شهردار سابق ریو، پریرو پاسوس، از سال ١٩٠٣ شروع کرد به طراحی شهر و دستی به سر و روی آن کشیدن. مثلاً اولین بلوار شهر (اونیدا سنترال) را او داد بسازند. دور و بر خیابان دو کومرسیو و شمال میدان پراچا پر است از ساختمان‌ها و طرح‌هایی که مربوط به زمان اوست. از دیگر کارهای پاسوس می‌توان به خیابان ریو برانک هم اشاره کرد، خیابانی که قبل از ساخته شدن برج‌های بلند اداری، پر بود از ساختمان‌های چهارطبقه به سبک پاریسی؛ نمای زیبایی که امروز تنها عکس‌هایش باقی مانده.
برای دیدن این نماهای درخشان پاریسی به پراچا فلوریانو، در اطراف ایستگاه متروی سینلاندیا بروید. ساختمان تئاتر شهر در این منطقه با الهام از اپرای پاریس ساخته شد و در روز باستیل در سال ١٩٠٩ افتتاح گشت. به سینلاندیا بروید و در ضمن نوشیدن قهوه در کافه های رو باز از منظره این ساختمان های خیره کننده پاریسی لذت ببرید.
دومین انقلاب در طراحی شهری ریودوژانیرو در دهه‌ی ٢٠ میلادی اتفاق افتاد. اسوالدو کروز، وزیر بهداشت عمومی، قلعه‌ی جنوب پراچا را منشا بیماری‌های عفونی دانست. این قلعه‌ی چهارصد ساله را در سال ١٩٢٢ به همین دلیل خراب کردند و در دهه‌ی ٣٠، ساخت برج‌های اداری دولتی، با الهام از معماری مدرن اروپایی، به جای آن آغاز شد. این ناحیه حالا به نام کاستلو معروف است و حول و حوش خیابان پرزیدنت آنتونیو کارلوس قرار گرفته. در ساخت اولین بنا از مجموعه‌ی این ساختمان‌ها (کاخ گوستاوو کاپانما که در آن زمان وزارت آموزش و بهداشت بود) بسیاری از معماران معروف برزیلی حضور داشتند. وزارت‌خانه‌های دیگر هم هر کدام از معمارانی با طرز فکرهای مختلف استفاده کردند و نتیجه، به جنگ سبک‌ها و سلیقه‌ها شبیه بود. برای بهتر آشنا شدن با این موضوع، به ساختمان مینیستریو دا فازندا در خیابان پرزیدنت آنتونیو کارلوس بروید. تماشای کاستلو در ساعات اداری، برای علاقمندان به معماری تجربه‌ی لذت‌بخشی است.

مرکز فرهنگی بانک برزیل
ساختمان دفتر مرکزی بانک ملی برزیل، یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی شهر است. کافه‌ی زیبا و کتاب‌فروشی کوچک‌اش با انبوه کتاب‌های برگزیده‌ی هنر و معماری، علاوه بر گالری‌های کوچک‌تر و سه سالن پخش فیلم، تئاتر و موسیقی و کلکسیونی از سکه‌های برزیل در ساختمانی با معماری نئوکلاسیک و طاق بی‌نظیر صحن مرکزی آن، این مرکز فرهنگی را به یکی از پرطرفدارترین پاتوق‌های اهالی هنر تبدیل کرده است.

کتابخانه‌ی سلطنتی پرتغال
ساختمانی چهار طبقه است با سقف شیشه‌ای که بیش از سیصد و پنجاه هزار کتاب را در خود جای داده است. بسیاری از این کتاب‌ها مربوط به سده‌های هفدهم و هیجدهم میلادی هستند و همراه داشتن پاسپورت (و گاهی پر کردن یک فرم ساده) کافی است تا اجازه‌ی دیدن آن‌ها را به شما بدهند.

موزه‌ی تاریخ ملی
اگر می‌خواهید تاریخ برزیل از سال ١٥٠٠ میلادی تا امروز را طی چند ساعت تماشا کنید، سری به موزه‌ی تاریخ ملی برزیل بزنید. لازم نیست نگران زبان پرتغالی باشید، بیشتر اشیاء و نقشه‌ها، توضیح انگلیسی هم دارند.
نشانی اینترنتی: www.museuhistoriconacional.com.br

موزه‌ی چاکارادوسو
دالی؟ مونه؟ پیکاسو؟ تمام این اسم‌های بزرگ و پرطرفدار را می‌توانید در چاکارادوسو ببینید. این کاخ امروزی و مدرن، در تپه‌های سانتا ترزا واقع شده و پر است از هنرهای برزیل و اروپا، به خصوص نقاشی‌های مناظر قرن نوزدهم. ساختمان خود موزه هم کاخی دیدنی است و البته چشم‌انداز بی‌نظیری هم از شهر در باغ‌اش پیداست.
نشانی اینترنتی: www.museuscatromaya.com.br

موزه‌ی ایندیو
یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های مربوط به بومیان آمریکای لاتین است که بیش از ٣٠٠٠٠ مصنوع و کاغذ و کتاب، به همراه حدود نیم ملیون سند تاریخی از قبایل بومیان برزیل را برای نمایش گذاشته. به نظر خسته‌کننده می‌آید؟ اصلاً این‌طور نیست! نمایشگاه‌های خلاقانه و هنری این موزه، هم برای بچه‌ها و هم برای بزرگسالان جذاب است.


باغ وحش ریودوژانیرو
وقت ندارید به آمازون بروید؟ سری به باغ وحش ریو بزنید که قطعه‌ای کوچک از آمازون است در میان زیبایی‌های خاص ریو. باغ وحش سبز و زنده‌ی ریودوژانیرو بیش از ٢٠٠٠ گونه‌ی مختلف حیوانی دارد که اکثر آن‌ها بومی برزیل هستند؛ از پرنده‌های رنگارنگ مناطق استوایی که در فضای آزاد پرواز می‌کنند گرفته تا خزندگان و پستانداران مختلف.

شوگرلوف (پائو دآکوکار)
درمیان سواحل رنگارنگ و زیبای ریودوژانیرو، شوگرلوف را فراموش نکنید! در شوگرلوف تمام شهر زیر پای شماست: از سواحل ایپانما و کوپاکابانا گرفته تا جنگل‌های تیژوکا، مجسمه‌ی عظیم مسیح و بندر گوآنابارا. برای رسیدن به این چشم‌انداز بی‌همتا، اتوبوس‌های برقی هر نیم ساعت یک بار از شهر حرکت می‌کنند. اگر اهل پیاده‌روی هم باشید، راه آن‌جا مسیر نه‌چندان راحتی دارد که بعضی‌ها بالا رفتن از آن را به سوار اتوبوس شدن ترجیح می‌دهند.
نشانی اینترنتی: www.bondinho.com.br

فورتا دو لِمه
این هم یکی دیگر از گنج‌های پنهان ریودوژانیروی شگفت‌انگیز: نمای ٣٦٠ درجه از کوپاکابانا و بندر گوآنبارا بر بالای یک سنگ گرانیت ١٨٣ متری. دروازه‌ی اصلی این‌جا، پشت میدان انتهای ساحل لِمه است. بعد از گذشتن از دروازه، جاده‌ی شنی زیبایی که دور تپه‌ها می‌پیچد را دنبال کنید تا پس از بیست دقیقه پیاده‌روی، از میان جنگل به این نمای چشم‌نواز برسید.

کورکووادو
کورکووادو، نام کوهی است که مجسمه‌ی عظیم مسیح با بازوان گشوده بر فراز آن ساخته شده. این مجسمه یکی از عجایب هفتگانه‌ی جدید جهان به شمار می‌رود و کنار آن که بایستید، منظره‌ی بی‌نظیری از کوه‌ها، بندر و شهر ریودوژانیرو مشاهده خواهید کرد. قرار بود به مناسبت صدمین سالگرد استقلال برزیل در سال ١٩٢٢، از این مجسمه رونمایی شود، اما ظاهراً ساکنان ریو چندان وقت‌شناس نیستند! مجسمه با حدود ده سال تاخیر، در سال ١٩٣١آماده شد و در جای خود قرار گرفت.
نشانی اینترنتی: www.corcovado.com.br

پارک ملی تیژوکا
پارک بزرگ تیژوکا با ٣٣٦٠ هکتار مساحت، بزرگ‌ترین پارک جنگلی شهری در دنیاست! اگر این موضوع برای رفتن به پارک ترغیبتان نمی‌کند، باید بدانید که تیژوکا از آخرین بازماندگان جنگل‌های استوایی آتلانتیک در سواحل جنوبی برزیل است و علاوه بر چشم‌انداز بی‌نظیر، آبشار زیبایی هم دارد.


پاساژها و مرکزخریدهای متنوع در گوشه و کنار ریودوژانیرو فراوان‌اند. در محله‌های شمال شهر و پاساژهایی مثل شاپینگ تیژوکا و شاپینگ ایگوآتمی، اجناس ارزان‌ترند و بخش جنوبی شهر، پر است از مرکزخریدهای گران‌قیمتی مثل شاپینگ ریوسول، شاپینگ لبلون و پاساژ مد سائوکونرادو.


کارناوال ریودوژانیرو
کارناوال ریودوژانیرو، بی‌شک مهم‌ترین رویداد این شهر است و شهرت جهانی هم دارد. برای برخی از مردم ریودوژانیرو، کارناوال یک کار تمام وقت حساب می‌شود، نه یک خوشگذرانی مخصوص مسافران و توریست‌ها.
با وجود این که جنبه‌ی مذهبی کارناوال، سال‌هاست که از میان رفته، زمان آن را هنوز هم طبق تقویم مسیحی معین می‌کنند: روز چهارم بعد از چهارشنبه خاکستر (اولین روز ایام روزه که یک چهارشنبه بین فوریه و مارس است)؛ هرچند که کارناوال ریو این روزها تبدیل به رویدادی طولانی‌مدت شده که در جشن سامبا اسکول به اوج خود می‌رسد.

جشن‌های تمرینی و مقدماتی کارناوال، از اواخر سپتامبر شروع می‌شوند و تقریباً به همان اندازه تماشایی‌اند. ماه‌های آبان و آذر، گروه‌های مختلف سامبا، با لباس‌های اصلی هم تمرین می‌کنند که خود این تمرین‌ها هم تماشایی‌اند. در جاهایی مثل گراند ریو، بعضی گروه‌ها تمرین‌های مفصلی با حضور ستارگان سینما و مد برگزار می‌کنند. اطلاعات تمام برنامه‌ها در وب‌سایت کارناوال (www.liesa.com.br) قابل مشاهده است.

بلیت‌های کارناوال را چند ماه قبل از برگزاری آن، از طریق اینترنت (وب‌سایت www.liesa.com.br) به حراج گذاشته می‌شوند و طی کم‌تر از نیم ساعت، به فروش می‌رسند. بعضی آژانس‌های مسافرتی هم البته تعداد زیادی بلیت برای مسافران تهیه می‌کنند و بعدها، به توریست‌هایی که قصد سفر به آن‌جا را دارند، می‌فروشند.

برای رفتن به محل کارناوال، بهترین راه، رفتن به ایستگاه متروی سنترال است. برنامه‌های متنوع کارناوال، از ساعت ٩ شب تا ٧ صبح روز بعد ادامه دارند؛ بهتر است قبل از پایان برنامه و شلوغی بیش از حد مسیر، از آن‌جا خارج شوید.
قبل از حرکت به سمت کارناوال، لباس راحت و خنک بپوشید و کفش‌های راحتی پا کنید. کیفتان را سنگین نکنید و وسایل اضافی و جواهرات برندارید؛ کمی پول نقد و کارت شناسایی عکس‌دار کفایت می‌کند. فراموش نکنید که مقداری غذا و نوشیدنی هم به همراه داشته باشید.


سال نو
جشن‌های سال نو در ریودوژانیرو، یکی از مهم‌ترین و هیجان‌انگیزترین رویدادهای این شهرند. ساحل ریو تمام شب پر است از میلیون‌ها نفر بازدید‌کننده، موسیقی، غذاهای خوشمزه و فعالیت‌های هیجان‌انگیز. برنامه‌ی رقص و موسیقی از ساعت هشت شب شروع می‌شود و تا صبح ادامه دارد. اهالی ریودوژانیرو معمولاً در این شب سفید می پوشند، در آب گل می‌اندازند و شنا هم می‌کنند.


تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به شرکت حامی گشت گهر می باشد